Peter van Dam: team Directzorg geeft me meer energie

Zelf noemt hij zich een zwaargewicht voor de verzorging. “Wat ik mankeer is niet onder één noemer te vatten”, zegt Peter van Dam, die aan een rolstoel gekluisterd is.

Hij heeft ernstige motorische beperkingen, longklachten, neurologische problemen, zijn schildklier werkt niet naar behoren, hij is incontinent en dermatologisch is ook niet alles in orde. “Aan het eind van de dag kan ik er heel anders aan toe zijn. Gelukkig heb ik een aantal goede meiden van Directzorg om me heen. Ze zien me als één grote uitdaging en laten zich door niets afschrikken. Ook niet als ik ’s morgens nog een vlekkeloos huidje heb en er ’s avonds weer helemaal onder zit.”

Afgekeurd
Niets wees erop dat de EHBO-brancardier ooit zelf nog eens een frequent bezoeker van het ziekenhuis zou worden. Peter van Dam vormde met zijn vrouw en twee kinderen een doorsnee gezin in Zoetermeer. Totdat hij ruim twintig jaar geleden ineens met zijn gezondheid begon te kwakkelen en alles veranderde. Hij kreeg ontstekingsverschijnselen in zijn gewrichten, waardoor het heel lastig werd motorisch nog goed te kunnen functioneren. “De problemen waren zo heftig dat ik van alles werd verdacht.” Wat Peter precies had, was niet duidelijk. Hij werd er wel door gedwongen zijn baan op te zeggen. Ander werk was ook niet mogelijk. “Ik werd definitief afgekeurd en daarmee begon de ellende eigenlijk pas goed. Het heeft veel weg van vallende dominostenen.” Peter kreeg een ongeluk met een rolstoelbus waardoor hij nog meer ging mankeren. “Waarom ik, vraag je je op zo’n moment af. Mijn aandoeningen waren zo explosief, dat ik met oogkleppen op mee holde in mijn eigen ellende. Me niet realiserend dat ik het hele gezin er ongewild bij betrok. Er kwam een neurologisch ziektebeeld bij. Ik kreeg medicijnen tegen spasticiteit. De klachten waren over, maar de bijwerking was dat ik echt heel de dag sliep. Van enige kwaliteit van leven was op die manier geen sprake meer. Dat realiseerde ik me waarschijnlijk niet echt. Die zeven jaar is nog altijd een zwart gat in mijn leven. Achteraf is het een hard gelag te moeten constateren dat je een groot deel van het opgroeien van je kinderen hebt gemist. Op het moment dat de medicatie stop werd gezet, werd ik wakker en voelde ik me als herboren. De spastische aanvallen keerden weliswaar terug, maar het was me veel meer waard om het leven weer te kunnen voelen. Laat dan de techniek me maar helpen om nog enige kwaliteit van leven mogelijk te maken. Dit in elk geval nooit meer.”

Hulpmiddelen
Met hulp van de moderne techniek kan Peter nu vrij zelfstandig thuis wonen. Hij heeft een rolstoel die van alle moderne snufjes is voorzien. “Voor die 35.000 euro kun je een heel mooie auto kopen.” Aan een auto heeft Peter echter niets; hij kan ook haast niets meer. Vanuit zijn rolstoel is hij wel in staat om veel in huis te regelen. De deuren openen, het licht bedienen, de telefoon beantwoorden en televisie kijken. De computer is met laserbediening uitgerust en is zelfs met zijn stem te instrueren. “Om me heen zijn allerlei hulpmiddelen gedrapeerd waardoor ik weer een beetje mijn zelfstandigheid terug heb gekregen. Omdat door de techniek me alles weinig inspanning kost – de rolstoel kan ik zelfs met mijn hoofd bedienen – kan ik met de beperkte energie die ik heb, aardig de dag doorkomen.”

Perfect zorgteam
Hoewel zijn vrouw altijd naast hem heeft gestaan en heeft geholpen waar dat mogelijk was, is Peter toch aangewezen op extra zorg van buitenaf. Directzorg komt nu zes jaar bij hem over de vloer. “De zorg die ik kreeg beviel me helemaal niet meer. Ik heb er acuut een punt achter gezet en ben gaan kijken wat Zoetermeer nog meer te bieden had. Op het dagverblijf hebben ze me op Directzorg gewezen. Anderen waren er erg over te spreken. Ze hebben niets te veel gezegd. Ik heb echt een perfect zorgteam om me heen dat heel goed met de dagelijkse beslommeringen weet om te springen.”
Directzorg komt op vaste tijden bij Peter aan huis; ’s morgen tussen negen en elf en ’s avonds van acht uur tot half tien. Bij familiebezoek wil hij graag van die vaste tijden afwijken. “In overleg is er altijd ruimte”, is zijn ervaring met Directzorg. “Ze zeggen dan: ga maar lekker uw gang; we horen het wel. Al die dingen bij elkaar ontstaat er toch een soort band. Vooral omdat Directzorg met teams werkt, wat ik juist het bijzondere en aantrekkelijke aan Directzorg vind. Je hoort zoveel andere verhalen: bijna iedere keer een ander over de vloer of iemand die om elf uur ’s morgens nog op z’n ontbijt zit te wachten. Directzorg gaat op zo’n manier met me om dat ik meer energie heb. Ik neem me elke morgen voor om bepaalde dingen op een dag te doen en dan is het prettig dat het ook lukt en dat niet voortijdig het kaarsje uitgaat.”

 

Aanvaardbaar niveau
Peter heeft zelf een soort leidraad gemaakt voor zijn verzorging. “Op dit moment kan ik goed mijn woordje doen. Door die longaandoening kan ik voor hetzelfde geld vanavond helemaal niet meer uit mijn woorden komen. Elk woord is dan teveel voor me.” Van de mogelijkheid van een eigen inbreng in de eigen zorg, die iedere cliënt van Directzorg heeft, zegt Peter dankbaar gebruik te maken. Hij vindt dat hij dit ook moet doen. “Ik wil laten zien wie Peter van Dam is. Ik mankeer gigantisch veel, maar hier boven werkt het nog perfect. Met de hulp van Directzorg ben ik me gaan voelen als ieder ander; lekker zelfstandig op een voor mezelf aanvaardbaar niveau.”